U bent hier: R.-k. spiritualiteit / Vormen van vieren / Gebedsdiensten en meditatieve vieringen
Laatst gewijzigd: 16-07-2009

Gebedsdiensten en meditatieve vieringen

Gebedsdienst

In ons alledaagse doen en praten is nog maar heel weinig stilte te vinden. Toch is stilte heel belangrijk, want stilte laat de mens tot zichzelf komen. Bidden is het scheppen van stilte in ons dagelijks spreken. In die uitgesproken stilte stemmen wij in met Christus, die tot de Vader bidt. Ons gebed is het woord dat Christus aan God geeft. En als wij bidden dan doen wij dit in zijn Naam, en vaak ook met de woorden die Hij ons heeft gegeven, zoals in het Onze Vader.

De viering van het gebed is eerst en vooral een gebed van de hele gemeenschap. Het gebed van de kerk is eigenlijk een gebed van iedere parochie; het gebed van de gemeenschap is een gebed waaraan iedere gedoopte en gevormde deelneemt. Daar wordt het gebed van Christus persoonlijk. In het persoonlijk gebed dringt Christus diep door in ons eigen leven: 'Erkennen we dan ook onze stem in Hem en zijn stem in ons'.

Het gemeenschappelijk gebed van de kerk heeft vorm gekregen in het getijdengebed. We kennen het vorm via de kloostertraditie. De voornaamste gebedsuren zijn het morgen- en het avondgebed, 'de twee scharnieren van het dagelijks getijdengebed'. Overdag worden de zogenaamde kleine uurtjes gebeden, namelijk het gebed voor de middag (terts), op de middag (sext) en na de middag (noon).

Naast de vieringen van het getijdengebed kent de kerk ook andere gebedsvieringen. Denk bijvoorbeeld aan het rozenkransgebed, een oefening in aandacht. Ook het lof of de uitstelling van het heilig sacrament is een soort gebedsviering, waarbij aandacht geschonken wordt aan de tegenwoordigheid van Christus in ons leven. De viering van de Kruisweg op Goede Vrijdag. Naast deze vormen worden ook nieuwe vormen van gebedsviering ontwikkeld, waarbij wij ons steeds oefenen in het schenken van aandacht.
Deze vormen zijn steeds samengesteld uit de klassieke liturgische elementen lectio - meditatio - oratio: lezing - stilte, overweging of zang - gebed.

De taizéviering en Ionaviering (met Keltische invloeden) hebben meestal de vorm van een gebedsviering. Ze zijn mede daardoor laagdrempelig. De grote aandacht voor meditatie door het herhaald zingen van bepaalde teksten (vooral in Taizéliederen) en de aandacht voor stilte maken dat je Taizévieringen ook meditatieve vieringen kunt noemen.

Ook Thomasvieringen hebben de vorm van een gebedsviering. Thomasvieringen zijn er voor twijfelaars met verlangen en voor gelovigen met vragen op zoek naar hedendaagse openheid. Met woorden en teksten, maar ook met verstilling en verbeelding wordt de viering vorm gegeven. Omdat niet iedereen hetzelfde wil, is er ‘de Heilige Chaos’ waarin je in beweging kunt komen en uit verschillende mogelijkheden kunt kiezen. De Thomasvieringen zijn komen overwaaien uit het Finse. Thomas was een volgeling van Jezus die twijfels en vragen had: hij was een ‘ongelovige gelovige’. De vieringen bieden iets van een thuis voor mensen die spiritueel ‘dakloos’ zijn. In een sfeer van openheid wordt er gevierd aan de hand van uiteenlopende thema’s.