U bent hier: Parochie / Kerken / Sacramentskerk / Nieuws / Kameroen
Laatst gewijzigd: 21-05-2018

Kameroen


Bericht van Zr. Antonetta

Even een zakelijke mededeling:

Met ingang van 1 januari 2018 loopt mijn bankrekening niet meer via de Paters van de H. Geest in Gennep.

Ingaande 2018 mogen de bijdragen voor mijn projecten via de giftenrekening:

 NL68 RABO 0309 9101 45 ten name van R.K. Parochie St Ursula - Delft.

Vooral niet vergeten bij een storting te vermelden: voor zr. Antonetta in Douala (Kameroen).

Ook zou het fijn zijn mij een seintje te geven via e-mail (e-mail: lvanwinden@yahoo.nl) dat er een bijdrage onderweg is. Dit om vergissingen te voorkomen. Ik dank u bij voorbaat.

Kameroen

In het vorige nummer heeft u al iets kunnen lezen over ons bezoek aan Douala. Het was maar een klein stukje omdat we op dat moment nog in Douala zaten; we waren pas halverwege ons bezoek en de internetverbindingen waren weer eens niet optimaal.

Nu zijn we thuis en genieten nog na van een intensieve maar prachtige week! We krijgen nog af en toe apps binnen met: ‘Merci, voor jullie bezoek’.

Het begon al zaterdag eind van de middag (twee uur later dan gepland) met een ‘warm’ onthaal. Dat was niet alleen de temperatuur! Père Gustave, Jude en Thérèse kwamen ons afhalen en brachten ons met alle bagage naar de Procure waar wij sliepen. We konden al direct een koffer met mooie babykleertjes, maar ook Eerste Communiejurkjes aan Thérèse meegeven. Zij kan weer gezinnetjes helpen.

Pater Henri had een mooie kamer voor ons gereserveerd en daar werden al gelijk door onze drie afhalers de dagen ingepland. Zij zouden ook voor vervoer zorgen, want wij wilden niet meer zoals andere jaren elke ochtend de straat oplopen om een taxi te bemachtigen en door de wijken te lopen.

Zondagmorgen na de mis gingen we met Père Gustave naar de universiteit waar hij directeur is en waar hij les geeft als professor. Daarna naar de pastorie, waar hij als kapelaan in vieringen voorgaat. Daar was in de nacht van paasmaandag in een noodweer het zinken dak afgerukt en kwam de tropische regenbui door het plafond de kamers binnen van hem en van zijn medepriesters. Bedden, kasten, computers, lampen drijfnat, kortom één ravage! We konden zo naar de blote hemel kijken, waaruit de regen nu zachtjes maar wel gestaag naar binnen liep. Totdat er geld is om het dak te repareren bivakkeren de priesters elders in provisorische kamertjes. En daar “woon” je dan als professor en priester!

Maandag waren we door Jude uitgenodigd om naar zijn gehandicaptencentrum te komen, omdat de minister van Sociale Zaken op bezoek kwam. Een gedeelte van de “straat” (zand en modder!) voor het centrum was door vrienden ‘schoon’ geveegd. We zagen ook daar de gevolgen van de storm en wolkbreuk van paasmaandag! Gelukkig reden we in een 4-wheel drive anders hadden we er niet kunnen komen.

Het bleek echt een hele happening met heel veel notabelen in de prachtigste outfits. Na diverse speeches bezocht de minister met veel interesse het centrum. Zij wenste hem veel succes met zijn goede werk voor de armen in deze wijk. Jude en ook wij hopen dat zij hem zal helpen, o.a. om geen invoerrechten te hoeven betalen voor speciale protheses die in Kameroen niet te krijgen zijn. Van het geld dat wij van enkele mensen meegekregen hebben, kan Jude een paar protheses maken voor een 33-jarige vader, die door een verkeersongeval zijn beide onderbenen moet missen.

 

Dan het feest waarvoor we eigenlijk naar Douala gekomen waren: het 10-jarige bestaan van Soleil Levant, het centrum opgericht door zuster Antonetta voor geestelijk gehandicapte jongeren. ’s Morgens waren we al naar het tehuis gegaan om de jongeren en de nieuwe leiding te ontmoeten. Op dit moment wonen er 12 jongens en meisjes in de leeftijd vanaf 15 jaar. Diverse met het syndroom van Down en ook met autisme. De meesten kunnen niet praten en stoten klanken uit. Het bestuur en de leiding willen meer kinderen kunnen helpen en op een andere manier, o.a. door de ouders meer te betrekken bij de opvoeding van de kinderen en door een dagopvang mogelijk te maken. Dat kan niet op de huidige locatie, die te ver van het centrum van Douala ligt en die in regentijd bijna niet te bereiken is. Voor de ouders is het daar niet mogelijk om hun kind elke dag te brengen en te halen. Pater Henri heeft het oog laten vallen op een nieuwe plek, dichter bij het centrum van de stad.

’s Avonds was er een feestelijke bijeenkomst en dat was hartverwarmend. Alle jongeren waren er, de meesten met hun ouders, maar ook een paar die vroeger bij het centrum hadden gewoond. Na de speeches kwamen twee rappers en mochten de kinderen het toneel op om mee te dansen. Wat doet muziek bij kinderen veel! Het werden heel andere kinderen: ze dansten enthousiast mee! Aan het eind van de avond mochten wij vertellen, dat door een geweldig grote gift uit een nalatenschap van mensen uit Nederland de droom van een nieuw gebouw dichter bij het centrum kan worden gerealiseerd. Het wachten is nu nog op de bouwvergunning. Dat duurt daar net zolang als bij ons (!), maar dat gaat lukken.

Na het feest, zoals dat in Afrika gewoon is, werd er gegeten: ook dat was voor de jongeren een feest. We zagen veel oude bekenden, met wie we op de foto moesten.

Woensdag zijn we met Jude en Thérèse de wijk ingegaan waar zuster Antonetta heeft gewoond en waar wij veel mensen kennen. Die wisten niet dat wij in Douala waren. Dus grote verbazing want we waren in geen vier jaar daar geweest. Nadine, Justin, Edouard, Wanda en anderen vroegen hoe het met de zuster ging. Ze waren ons niet vergeten, maar natuurlijk vooral zuster Antonetta niet. Het was hartverwarmend voor ons, maar ook voor hen weer eens in Douala te zijn.

De volgende dag gingen we met pater Henri weg met de auto. We bezochten een centrum voor straatkinderen. Dat ligt ver buiten de stad. De jongens, die opgevangen worden, komen daar naar toe om tot rust te komen na alle ellende die ze op straat in de stad hebben ervaren. Dat is gelijk de eerste stap tot re-integratie. Rust en geen kans op drugs e.d. Ze werken in de tuin, bij de kippen, de viskwekerij, de geiten en varkens. Dat levert ook weer geld op voor hun levensonderhoud. De leiding ligt in handen van iemand die vroeger ook op straat heeft geleefd. Een mooi voorbeeld, want het blijkt dat er voor de meeste straatjongens integratie mogelijk is. Als het niet kan door hen uiteindelijk terug te brengen bij (een van de) ouders dan maar op een andere manier. Toen we de lange weg terugreden hadden we wat om over na te denken, maar ook om van de schitterende natuur van Kameroen te genieten voordat we weer de drukke stad in reden. Daarna een gezellige lunch met een achttal paters. En ’s middags? Even naar het zwembad. Dat is bij een temperatuur van meer dan 32 0C wel erg lekker.

Tenslotte nog een keer weg met Jude. Zijn orthopedisch centrum was ook dit jaar al weer onder water gelopen. Een week voor het bezoek van de minister! Maar bij het bezoek was daar niets meer van te zien. Hij heeft zijn oog laten vallen op een ander gebouw. Het is een oude bakkerij met voldoende ruimte voor werkplaats, massageruimte, patiëntenkamer en er zijn toiletten. Maar vooral: het ligt op een veilige plaats. De achterbuur is een ziekenhuis waar hij wel eens patiënten van behandelt. Het zag er solide uit. Met het geld dat onze stichting de afgelopen tijd heeft ontvangen, kunnen we hem helpen bij het kopen van het pand. Het moet worden aangepast en opgeknapt. We zien wel in hoeverre we hem daarmee kunnen helpen als het pand eenmaal gekocht is. Het zal wel een paar jaar duren voor het helemaal klaar is, maar ook dat zal wel weer lukken. Jude heeft veel vrienden die willen helpen en hij heeft voldoende energie om er een goed centrum voor de hulp aan gehandicapten van te maken.

Marija en Kees